Եվ ես զգում եմ


Խենթանալու չափ
Կարոտը իմ մեջ այնպես չի ծնվում,
Ապրեցնում է ինձ,
Սրտիս զարկերի համաչափությամբ,
Երբ հիշում եմ ձեզ,
Իմ հարազատներ,
Ես իմ կարոտի թևերով առնում
Փայփայում եմ ձեզ
Եվ իմ կարոտով ձեզ եմ գուրգուրում,
Եվ գտնում նաև չարն ու բարին
Ինչպես են ծնվում,
Ապրում մարդու մեջ…

Երբ նժարում եմ,
Բարու նժարը թեթև է լինում,
Չարի նժարը ծանրանում անվերջ,
Նժար-նժարի իրար չեն գտնում,
Եվ ես զգում եմ` կյանքը ցնորք է
Խաբուսիկ, ստերջ…
Կարոտը երբեք չի սպիանում,
Մեր գոյության մեջ ապրեցնում է մեզ,
Իր հետ տանում է աշխարհը սիրո,
Որ մենք չդառնանք երբեք վշտակեզ
Copyright ©2012-2013 - Այլ կայքերում մեջբերումներ անելիս հղումը www.siraharner.ru բլոգին պարտադիր է: